Archiwum wydarzeń / Film / Teatr i taniec / Muzyka / Sztuki wizualne / Literatura / Inne

II Przegląd Filmu Polskiego w Sapporo

Archiwum wydarzeń, Film

Jestem

„Jestem”
„Pora umierać”
„Moltke”
“Historia Kowalskich”
„Świat od świtu do zmierzchu”

„Jestem” i „Pora umierać” w reż. Doroty Kędzierzawskiej
 

Japońskie premiery kinowe filmów dokumentalnych „Moltke” w reż. Waldemara Czechowskiego i „Historia Kowalskich” w reż. Arkadiusza Gołębiewskiego i Macieja Pawlickiego. Pokazom towarzyszyć będą bezpłatne warsztaty filmowe pt."Droga od dokumentu do fabuły" na przykładzie twórczości Krzysztofa Kieślowskiego i Andrzeja Wajdy (prowadzi Waldemar Czechowski).
 

„Świat od świtu do zmierzchu” – „Mińsk”, „Kijów”, „Tokio”
 

Czas: 5 – 6 maja, od 10:30.
Miejsce: Sala Konferencyjna Uniwersytetu Hokkaido (Gakujutsu Kōryū Kaikan), Adres: Sapporo, Kita 8, Nishi 5, budynek po lewej stronie wejścia na kampus.

 

PROGRAM
 

5 maja, sobota.
Rozpoczęcie seansu (zakończenie seansu)
10:00: otwarcie sali.
10:30 (12:10): program B, „Jestem”.
12:30 (14:15): program A, „Pora umierać”.
14:45 (15:00): powitanie publiczności przez reżyserów A. Gołębiewskiego („Historia Kowalskich”) oraz W. Czechowskiego („Moltke”).
15:00 (16:40): program C, „Historia Kowalskich” (60 min), „Moltke” (38 min).
16:40 (18:10): bezpłatne warsztaty.
 

6 maj, niedziela.
Rozpoczęcie seansu (zakończenie seansu)
10:00: otwarcie sali.
10:30 (12:15): program A, „Pora umierać”.
12:30 (14:10): program B, „Jestem”.
14:45 (15:00): powitanie publiczności przez reżyserów A. Gołębiewskiego („Rodzina Kowalskich”) oraz W. Czechowskiego („Moltke”).
15:00 (16:40): program C, „Rodzina Kowalskich”, „Moltke”.
16:50 (18:50): program D, „Świat od świtu do zmierzchu” – „Mińsk” (39 min), „Kijów” (44 min), „Tokio” (40 min).
 

Bilety (ceny w jenach)
Przedsprzedaż: Programy A, B, C: normalny 1000, seniorzy 1000.
W dniu seansu: Programy A, B, C: normalny 1200, seniorzy 1000, studenci 500. Program D: 500 dla wszystkich.
Seans specjalny; 500 („Świat od świtu do zmierzchu”).
 

Organizatorzy: Komitet wykonawczy Drugiego Festiwalu Filmu Polskiego (Towarzystwo Przyjaciół Kultury Polskiej na Hokkaido, Koło Filmowe w Sapporo).
 

Rezerwacje oraz informacja: Koło Filmowe w Sapporo. Tel/fax: 011-747-7314.
 

Patroni: Miasto Sapporo, Komitet Edukacji w Sapporo.

 

 

 

 

 

 

 

Waldemar Czechowski

Notatki z Festiwalu Filmu Polskiego Sapporo 2012

W dniach 5 i 6 maja 2012, w Sapporo obył się dwudniowy Festiwal Filmu Polskiego. Został on zorganizowany przez Towarzystwo „Hokkaido-Polska” przy wsparciu Instytutu Polskiego w Tokio. Pomimo długiego majowego tygodnia w Japonii, „golden week”, na sali  zebrało się ponad 600 widzów. Ostatnia informacja ma na celu podkreślenie faktu (moja obserwacja, wynikająca z wcześniejszych wizyt na Hokkaido)  jak wielkim zainteresowaniem cieszy się  film i Polska kultura na Hokkaido. To także efekt  obecności Polonii, pracowników naukowych tutejszego uniwersytetu oraz aktywność NGO „Hokkaido-Polska” zrzeszającego ponad 60 osób, głównie Japończyków. Jego prezes i dyrektor festiwalu promujący polskie kino, pan Shinichi Samitsu, zaproponował teraz formułę konfrontacji polskich filmów dokumentalnych z fabularnymi. 

Film fabularny reprezentowany był przez filmy Doroty Kędzierzawskiej: „Pora umierać” i „Jestem”. Formę otwartego warsztatu filmowego pt. „Przenikanie się wątków dokumentu w fabule” – przedstawił Waldemar Czechowski. Dla ponad 70 widzów została dokonana analiza fragmentów filmów Krzysztofa Kieślowskiego („Przypadek”, „Bez Końca” oraz dokument o Kieślowskim  Krzysztofa Wierzbickiego „I'm so, so”) oraz filmu Andrzeja Wajdy „Popiół i diament”. Swój godzinny film „Historia Kowalskich”  w autorskiej prezentacji pokazał Arkadiusz Gołębiewski. Ten niezwykle ciekawy film (TVP-2 produkcja 2008/09, współautor Maciej Pawlicki) przypominał także Japończykom zbieranie w Polsce dokumentów „życie za życie” (poszukiwań śladów o Polakach, którzy w czasie II wojny światowej za cenę śmierci narażali swoje rodziny i dzieci, aby ratować swoich sąsiadów Żydów). Historia XX-wieku i II wojny światowej wzbudza wśród Japończyków żywe emocje. Pokazywane filmy prowokowały japońskiego widza do pytań o własną tożsamość i własny stosunek do historii. Złożony, delikatny i w innym aspekcie poruszany problem Holocaustu i II wojny światowej reprezentował także drugi współczesny dokument „Moltke” W. Czechowskiego. Powstały w 2011 roku dokument ukazuje ważną choć mało także znaną w Polsce postać „innego Niemca”, Helmutha Jamesa von Moltkego. Moltke w imię wolności sumienia złożył w ofierze swoje życie. Został powieszony w styczniu 1945 w Berlinie za aktywną opozycję wobec reżimu Hitlera  – w filmie widzimy  polsko-niemieckie projekty z Fundacji w Krzyżowej.

Pokazywany był także, znany już z  grudnia 2011  i pokazywany w Iwanami Hall w Tokio blok filmów dokumentalnych „Świat od świtu do zmierzchu” – Mińsk, Kijów, Tokio. Były to filmy z  międzynarodowego warsztatu filmowego, który latem 2011 prowadzony był w Japonii przez  wybitnych filmowców z Polski (Łoziński, Petrycki, Dembiński, Bławut).

Współczesny film polski, fabuła czy dokument wzbudzają żywe zainteresowanie Japończyków, którzy chcą widzieć lub rozpoznają w dalekim kraju nad Wisłą podobny system wartości. Stąd zapewne brały się głębokie i trudne pytania kierowane do reżyserów reprezentujących polską kinematografię.

Gorące kuluarowe rozmowy z filmowcami pokazały, że polskie kino i film jest żywym pomostem między obu krajami. Żywe emocje wzbudzają wciąż te same pytania o wolność osobistą, stanięcie przeciwko władzy czy reżimu we własnym kraju. W polskim filmie nieustająco pojawia się też problem godności człowieka w obliczu totalitaryzmu czy kataklizmów historycznych (pytania po projekcji „Przypadku” Kieślowskiego, czy „Historii Kowalskich”). Japonia przecież rok temu sama przeżyła tragedię. Znamiennym było w tym kontekście pytanie dziennikarki z „Hokkaido Shimbun” o stan realizacji polskiego filmu „Wazawai”- dokumentalnego filmu o Japonii po 11.3.2011. Rok temu odbyła się na tej sali pierwsza projekcja o zniszczeniach japońskiego wybrzeża po tsunami i problemie zagrożeń związanych z Fukushimą. Wszystko to obrazuje pewien rozpoczęty proces budowania mostów kulturowych pomiędzy Polską a Japonią, w którym film odgrywa niepoślednią rolę.